~

Εκείνο το κομμάτι του εαυτού, που πάντα επικρατεί, ξαναγύρισε. Μοιάζει αποκαμωμένο. Η πνιγηρή ατμόσφαιρα - το έχω παρατηρήσει - αναπαράγεται. Η κούραση στο λαιμό, στο πέρασμα μόνο της μιας πλευράς, ποτέ της άλλης.

σκιά ή σκόνη

για λίγο 

πάλι

στο βάδισμα

της λίμνης

~

με πλημμύρισε η δυνατή οσμή
κοιτάζω προς τα πίσω
τα σημεία σχηματίζουν γωνίες
να απομακρυνθώ
ο κόσμος αυτός πλάθει μορφές
ο ουρανός
περαστικός του τόπου

 

~

επιθυμία να χαθεί
οι ιριδισμοί πονούν
ο άνθρωπος ζητά να φύγουν
αγνοώ τη ροή
επιθυμία να χαθεί
η ποικιλομορφία 
είναι δυσβάσταχτη
αδράνεια
μόνη εσοχή
στρέφει την κάθε όψη

~

ακουμπούν στους αγκώνες
τους παρατηρώ χρόνια
ψάχνω την επιδίωξή τους
στο στόμα γυροφέρνουν το χάπι
ξεβράζω
στην υποτυπώδη θάλασσα
στον ήρεμο ίσκιο
τον εφιαλτικό

~

ακουμπούν στους αγκώνες
τους παρατηρώ χρόνια
ψάχνω την επιδίωξή τους
στο στόμα γυροφέρνουν το χάπι
ξεβράζω
στην υποτυπώδη θάλασσα
στον ήρεμο ίσκιο
τον εφιαλτικό

~

η περισσότερη οσμή
κάηκε

να εξηγήσω

μέτρησαν

θύλακας
θήλωμα

γεύμα

οσμή

μέσα απ'τα χέρια
κύρτωσαν

χαμόγελο είναι

διαγραμμισμένη

ακτή

~

η περισσότερη οσμή
κάηκε

να εξηγήσω

μέτρησαν

θύλακας
θήλωμα

γεύμα

οσμή

μέσα απ'τα χέρια
κύρτωσαν

χαμόγελο είναι

διαγραμμισμένη

ακτή

το συρματόπλεγμα αποτελείται από κενό κυρίως
ίσως και τη ροή του ανέμου επηρεάζει

αγγίζω

το σώμα νοιώθεται
σε δάχτυλα
σε σιωπή

Λένε πως είναι χάρτης η ακτή. Και όμως τα βήματά σου εξακολουθούν, ξαφνιάζουν το χρώμα των βλεφάρων. Είτε στο βάλτο , είτε πιο δω, στην ήρεμη ρωγμή. Είναι φυλακισμένη η θάλασσα. Πάντα, όταν αιωρείται. 

Στην άκρη του δρόμου είναι αυτά τα δέντρα , η χαμηλή βλάστηση που αναρωτιέται , χαμένη στα σύνορα, αιωρούμενη. Ονειρεύτηκα τον ίδιο άνθρωπο, λίγο πιο ψηλά , στους λόφους που επαναλαμβάνονται διαρκώς. Σταθερός, χαμογελά. Περνούν οι λέξεις, ατμοί τα χέρια, απορία. Ένας μαγνήτης συνέχει τα πάντα, αυτές τις πέτρες , τα βότανα, τις σιωπές. Ο αυτοκινητόδρομος είναι βουβός. Ο βόμβος μας καλύπτει. Στον κάθε λόφο ο ίδιος. Κάποιον χορό επιτελεί. 

στην αρχή ο ήρεμος

ο απαλός

στροβιλισμός

το άνοιγμα στη θυσία

παίξε κρυφτό

διάλεξε

στάχτες απλές κυματιστές

μέσα στα χέρια πάρε υφασμάτινο νερό

τόσο κλειστό τόσο παρηγορητικό

κρύψου

ο αέρας είναι διάφανος
τις νύχτες στα μοναχικά δωμάτια
γλυκές μεταμορφώσεις
αίλουροι
παραμονεύουν τη στιγμή
που οι υπόηχοι
γίνονται αντιληπτοί
και συντροφεύουν τους
ήχους των βημάτων

παιδί της ευσπλαχνίας
η πόλη
έχει  δικό  φως
μες στο γλυκό ενυδρείο
τα μάτια της οσμές
κι ο ύπνος της 
γαλάζια κραυγή
κύμα στεγνό
ή μήπως τα όνειρά της

πλαίσιο

πήρε δυο πέτρες
τις χρωμάτισε
τις έβαλε κάτω στην άμμο
ξάπλωσε μπρούμυτα 
η θάλασσα περνούσε πια 
ανάμεσά τους
σχεδόν
γαλήνεψε

επιστροφή

αγκαλιά 
λυγμός
είναι αυτή η θάλασσα
σφιχτή
κλειστή
και σκοτεινή
τόσο απελπισμένη

Τροπικός

Πόσο μπορεί να εντυπωθεί μια παιδική ανάμνηση; Ξεκινά όταν ο χωματόδρομος άρχισε να γίνεται λίγο πιο ομαλός. Στα αριστερά μου ο οδηγός και ο ήλιος κατακόκκινος στη δύση. Η άρρωστη σκέψη, πυρετός έσταζε μες στη ζέστη. Το άδειο μπουκάλι , ένα παλιό αναψυκτικό , η σκονισμένη ασπίδα. Μπροστά στον ήλιο, κάτω από την ετικέτα οι υδρατμοί. Πόσους ιδρώτες προφήτεψε , πόσες ασθματικές αναπνοές. Είναι κλειστοί οι τόποι δίχως θάλασσα. Κλειστοί ,παράφοροι, ελεγειακοί . Όλα μέσα τους ξαναγυρνούν.   Βροχή τους είναι η μνήμη.

Θυσία

Τον παρακολουθούσα τον φάρο. Κάποιος θα έλεγε ότι ίσως τον αγαπούσα. Θυμάμαι τις μορφές του, πάντοτε ακίνητες να τις γλύφει το νερό. Αν κάτι άλλαζε ήταν οι σκιές. Χρωματισμοί, διαβαθμίσεις, ώχρα και σκληράδα. Ώσπου μια μέρα η ρωγμή φάνηκε μέσα στο κύμα. Τη χάιδεψα . Τα χέρια της σκαλιστής βροχής κύλησαν πάνω στο βράχο και τον αγκάλιασαν γερά. Κομματιασμένος τώρα, καίγεται λινός, διαρκής θυσιασμένος ήλιος

Η πυκνότητα

Παρατηρούσα το δρόμο , καθώς περπατούσα. Το χωμάτινο δρόμο στο πάρκο. Διαπίστωσα ότι κοιτώντας χαμηλά, επικεντρωμένος σε ένα περιορισμένο σημείο, ο δρόμος ανοίγει σα να έχει πόρους. Βυθίζομαι και ταυτόχρονα ψηλώνω, απομακρύνομαι από το κέντρο μου. Οι φωνές ακούγονται απόμακρες. Και τότε ξεκινά η αγαπημένη διαδικασία. Είμαι βέβαιος πως αυτός ο εξωτερικός κόσμος των δέντρων και των μυρμηγκιών, των φωνών και των άλλων είναι ανύπαρκτος. Ισορροπώ όμως  και απολύτως πειστικά ακολουθώ τους κανόνες του. Είναι η στιγμή που περισσότερο από κάθε άλλη αισθάνομαι ότι υπάρχω σε σχέση με κάποιον άλλο. Τον νοιώθω από το βουητό που σηκώνεται και σταθερά καλύπτει όλο το φάσμα της συνειδητότητας. Είναι σίγουρα εκείνες οι στιγμές που είμαι βέβαιος για την αλλότρια παρουσία. Τόσο πυκνή όσο και  η υλικότητα όταν περπατάς μέσα στη θάλασσα.