~

Μελετούσε τα χέρια. Το ίζημα διαμορφώνεται παίρνοντας το σχήμα αναπνοής. Θα θυμάμαι την τοποθέτηση των ανθρώπων. Κυκλικοί. Είπαν πως είμαστε υπνωτισμένοι. Η συνειδητοποίηση δείχνει τις σκιές, αυτές που πάλλονται μέσα απ' τον κανιβαλισμό.

θα αποφύγουμε

και θα αποφύγουμε

ξανά

ό,τι μαντεύει

πάνω 

στο 

πρόσωπό

σου

~

στα σημεία 

που αναζήτησα

τη γύρη των αγγείων

φυτρώνουν 

φωνές

θέλουν να ζήσουν

η άνοιξη

βυθισμένη στη σκόνη της

με δείχνει 

ευάλωτο

από παλιά 

χαμένο

¬

η τακτοποίηση των πετρών

δημιουργεί την ευχαρίστηση

σώματα αναπαύονται

αναζητώντας

η σκέψη τρέχει

στη μορφή

προηγούμενοι

πως πάλλονται τα δάχτυλα

κρουστά

πάνω στην όψη

~

οι πρώτες μορφές

που δηλώνουν το τέλος

επανέρχονται

σε μέρες

με έντονο ήλιο

με χέρια νεκρών

που ανασυντίθενται 

ψυχρά

πάνω σε βλέμμα

~

το πλοίο χάνονταν στην πόλη
οι εσωτερικοί, οι προστατευμένοι από το υγρό τζάμι
εισέρχονταν και αυτοί
η μικρή σάρκα έχει την αίσθηση του ανοίγματος
φωνές 
πάντα ανθρώπινες φωνές
πριν από λίγο ήταν βουνά
τώρα, το εσωτερικό της πόλης
μεταφερόμενος
πρώτη σκηνή 
όπως ξανά 
το βρέφος

~

ακούμπησε
είναι αυτή η όψη του ανθρώπου;
να μεταφέρεται
χωρίς ροή
ήπιο άγγιγμα
ήπιο παιδί
όσο νερό
μέσα στο πρόσωπό του

~

το σκέπασμα αυτό δεν υπήρξε
στις φυλλωσιές ο άνθρωπος νανουρίζεται
θα θυμάται
μετρώντας σημάδια στο χέρι
σχήματα ιππόκαμπου
η αντιστοιχία χάθηκε
περπατούσα στην πόλη
ήταν ακτές
ή όψη

~

μου φάνηκαν ποθητά
η αγάπη του συγκεκριμένου ξεθώριασε
περνά
αυτός που αγάπησες
ύπτιος
θάλασσα
οσμή
χέρια μικρά
ανοίγουν

~

κοκκαλωμένα στον απροσδιόριστο ουρανό
τα χέρια κινούνται
αγγίζουν το διάστημα
ανάμεσα
πάντα ανάμεσα
αυτή η μορφή είναι ορατή
στο πλέγμα ολόκληρη
όχι τεμαχισμένη

~

τα σώματα
ήχοι να ακουμπήσουν
ό,τι δομείται στο νερό
φέρει τον εαυτό του
έφυγες ήρεμα
πυκνά
χωρίς κεντρί
ο τόπος