~

βροχή
τα μάτια
ματώνουν
ματώνουν
ματώνουν
έχει και βούρκο η φωνή
στο
πέρασμα
του
ύπνου

~

για το ψυχρό δωμάτιο, το κενό, το φλέγον
αυτό που δεν αφήνει 
ν' ακουμπήσει το γνώριμο
σκιά
πέπλο που είναι
πέπλο που φέρει
την ανάσα
οι πόνοι στη βουβωνική χώρα
είναι κενοί

άκριτος
παραδομένος

~

φαντάστηκα τις σταγόνες
και το παιδί χαρούμενο
στο γνώριμο περιβάλλον
το χαμόγελο κρύβει 
την ικανοποίηση
το ήσυχο ρήγμα
της ασθένειας
την απόσταση
να επιτρέπει σιωπή

~

δεν τις καταλαβαίνω αυτές τις λέξεις
σαν παιδάκι σήμερα
και πόση ανάγκη γι'αυτό
στάθηκα και κοίταξα μέσα από τις καρέκλες

απολιθώνουν οι πράξεις
το πρόσωπο δεν ξέρω πως το έφτασα ως εδώ

μη με παρηγορείς

στο μορφασμό σου πέρασμα

πρώτη ρωγμή να γλύψω

`

αυτό που πλάθει

ενσωμάτωση

μήκος διαδρόμου
βόμβος απλός
ανήσυχος

διαφανής επαφή
αναγραμματισμοί και κύματα
πάνω απ'τα χέρια

πέρασμα

σ' αυτό το ξύλο
περιορισμένη ακτή

~

η περισσότερη οσμή
κάηκε

να εξηγήσω

μέτρησαν

θύλακας
θήλωμα

γεύμα

οσμή

μέσα απ'τα χέρια
κύρτωσαν

χαμόγελο είναι

διαγραμμισμένη

ακτή

~

η περισσότερη οσμή
κάηκε

να εξηγήσω

μέτρησαν

θύλακας
θήλωμα

γεύμα

οσμή

μέσα απ'τα χέρια
κύρτωσαν

χαμόγελο είναι

διαγραμμισμένη

ακτή

`

παρουσίασα 
και χάθηκα
σε πρώτο πρόσωπο
πρωτοπρόσωπος

κενός 
διαγραμμισμένος


για το συναίσθημα
η απόσταση

το κύμα  
η φωνή

κλάμα
κάπως υστερικό
και δύσκολο
κάπως κοφτό

να ξεχυθεί

ορολογία

χάδι
μες τη μικρή γιορτή

`

στους μικρούς ήχους

το σώμα

επανέρχεται

ακίδες

είναι κλεισμένοι τόποι

~

συναντώ
και με διασπούν τα πρόσωπα

υγραίνω

τα λόγια μας έσβησαν
φύλλα γιορτής

~

σώμα
πριν τη μικρή φυγή
καθορισμός
αγγείο

`

τοποθετούσε γυαλάκια κάτω απ'τα δέντρα
είναι τα λόγια βέβαια

χρόνια τα παρατηρώ 

λιμνάζουν πνίγονται ασφυκτιούν
επόπτης στέκομαι

χλωριούχος

το δέρμα θάμπωσε

κρύφτηκα

τους σφυγμούς, τις βροχές, τους μετρώ με τα δάχτυλα

αταξία

κλίνες πανομοιότυπες

στοργή

το επίχρισμα
είναι
φτιαγμένο
να
χάνεται
ύπουλα

κύρτωσε
τη
βοή