~

ανοίγοντας τα χέρια
μαθαίνω να μου μιλάς
εσύ, που προσπαθείς να ξεχάσεις 
το σώμα
τα χέρια που αδιάκοπα κινούνται
πέρα απ'τη θέλησή σου
αν το δεις
τα σύννεφα έχουν ένα επιστέγασμα
κάτι σαν κορωνίτσα
από τη επιφάνεια
ελάχιστα, λίγο πιο κάτω
αφομοιώνει, τρέφεται
στην απομόνωση 
ντύνει το πρόσωπό του

~

ένα κορίτσι γελούσε χτες

με πιέζει ο διάκοσμος, φώναζε
με πιέζει 
και πια δεν ξεγελιέμαι

μιλούσαμε οι υπόλοιποι
κάποιες χειρονομίες έφευγαν

νοιώθω

ψιθυριστά

~

μαζεμένος σε μια βροχή
σε μια απόλυτη γνώση
ονειρεύομαι 
τις αποστάσεις που με έθρεψαν

κελύφη αγαπημένα
σκοποί και έννοιες
περασμένα σ'ένα σκοινί

περιφέρουν

είναι η αυγή 
και πέρασμα

η μητρική μας όψη

~

ακούει το παραλήρημά μας, κάποιος

η γνώση της λέξης του

το βράδυ τα δέντρα αλλάζουν
ιεραρχούνται σιωπηλά
σταματούν την κίνησή τους
και η συνομιλία αναπτύσσεται

σ'αυτή τη διαδρομή μεγάλωσα
που οι άνθρωποι κρύβουν τα πρόσωπα 
μέσα στα χέρια τους

funny boy

πόσο χαμογελάς 
είναι η υπερβολή το σκάνδαλο ή η πνιχτή σαγήνη;

~

μ'αυτή τη συννεφιά 
στα μπαλκόνια οι άνθρωποι

σκεφτικοι μοιάζουν όλοι
απορροφημένοι

είναι το κάπνισμα νομίζω

μια σκληρημένη άκρη
κάπου στον ύπνο

μαζεύω το φως της
στόμιο

είναι φωνή

η εξημμένη λύπη

~

δεν αμφιβάλλω
είναι περίπλους όλο αυτό

η εικόνα σου

στα δάχτυλα
μούλιασε