~

τα γέλια πληθαίνουν
βουλιάζουν 
σε φωλιές πουλιών
που είναι χαμηλά
έπειτα
φεύγει η ρωγμή
οι χορευτές 
ιχνεύουν

~

Στην ίδια γραμμή. Στην ίδια γραμμή με τους κύκνους και τις απορίες θα μείνω και εγώ. Η απορία γεννά τη μνήμη, φέρνει εικόνα, τα χέρια νεκρού.

έφυγε
μιλώ στα φύλλα
ουρλιάζω κοίτη

πέρα
κενό

~

τα λόγια των ψαράδων 
έρχονται μέσα από μια στοά
οι σκιερές αναμνήσεις 
ακροβατούν σ'αυτό που μένει στο δέρμα
μια άχνα
ένα δεμένο ξόρκι
επιδιώκει
ίδια 
φωνή

~

λιακάδα
η λιακάδα του θεού, η χειμερινή
αυτό το σκυλί
όταν τ'αγγίξεις 
θα ματώσει 
έμαθε να ματώνει
μπορώ να σταθώ όρθιος
και να κοιτάξω τη λίμνη
χωρίς να βλέπω 
μόνο ν'ακούω
η ζεστασιά που απλώνεται
είναι η δική σου θέρμη

~

το πιο βαθύ σκοτάδι
εδώ 
που γεννήθηκε το όνειρο
όλοι το ξέρουν
όλοι μαντεύουν τις αποχρώσεις της φωνής
ο κύβος βυθίζεται
λανθάνων σε γαλαζοπράσινο περίβλημα
αναπνέει δεν αναπνέει
στο μαξιλάρι δίπλα