Σ'αυτή την εικόνα ,ο οδοιπόρος αντιμετωπίζει λευκό ορίζοντα. Τραπέζιο ορθώνεται μπροστά του. Η στενή πλευρά είναι η κορυφή του βουνού, τέλεια τεμαχισμένη σε ξηρό γεωμετρικό φως. Ανεβαίνει την αριστερή πλευρά, τα πόδια βυθίζονται σε χιόνι και πάγο. Η φαινομενική ακινησία και η τάξη δίνουν τη θέση τους στο αγκομαχητό. Τα βρεγμένα χοντρά παπούτσια κάνουν θόρυβο καθώς προσπαθεί να σταθεροποιήσει το βήμα του. Μπλε ρούχα , χοντρά ναυτικά. Γυρίζει το βλέμμα. Ψηλά, η λευκότητα διακόπτεται μόνο από ένα μικρό τμήμα ουρανού. Γυρνά αργά προς τα δεξιά, ακολουθούμε την κίνησή του, υπάρχει η θάλασσα εκεί. Βαθιά γεωμετρική, άψογη, μικρές λευκές νησίδες ,κατεργασμένες μοιάζουν και αυτές. Η απόστασή του από την κορυφή έχει μειωθεί. Στα δεξιά του πάντα το ξυράφι, η ακμή του βουνού. Στέκεται κάποια μέτρα εντός του λευκού ορίου και ήδη βλέπει από την άλλη πλευρά. Ένα τοπίο αλλιώτικο, πλαγιά μεσογειακή, βλάστηση οικεία, γαλήνια , ελιές ,πουρνάρια. Η κοιλάδα χαμηλώνει, ένα χωριό στην άκρη. Τοποθετούμε μια κάμερα περίπου είκοσι μέτρα κάτω από το κάθε φορά σημείο της καθόδου του. Είναι βέβαια ο εαυτός του ,αρκετά χρόνια πριν και αυτό του δημιουργεί μια ακαθόριστη μελαγχολία. Για λίγο σταματά. Η περιστροφή του γίνεται πάντα με έναν αδιόρατο φόβο. Ποτέ φυσικά , ανέμελα σχεδόν ποτέ. Προς τα δεξιά το βουνό υψώνεται, εντυπωσιακό ,γήινο ,χωρίς να αρνείται τις εκδορές, παρουσιάζοντας τα μυστικά του εξογκώματα, τις σκέψεις τις λησμονημένες. Ένα μικρό μελίσσι, στα πενήντα μέτρα. Ξύλο σχεδόν λευκό, πιο σκούρες οι σκεπές. Ο μελισσοκόμος απορροφημένος, χαλαρά μεθοδικός. Τώρα αναπνέει. Αποφασίζει να κοιτάξει προς τα αριστερά.
Στην άκρη του βουνού. Η ίδια θάλασσα το έχει κυκλώσει και από εδώ. Βαθιά γαλανή. Παλμός τρυφερός. Τον γκρεμό τον μαντεύει. Προχωρά ,πιο προβληματισμένος τώρα.
