~

είχαν λοιπόν τον δικό τους χώρο
μπορούσα να παρακολουθήσω τα κτίρια
να εντοπίσω τα σημεία 
που ίσως θυμούνταν
έχω και εγώ το σώμα μου
κυκλώνεται
στα χέρια

~

το περιβάλλον είναι η δική σου φωνή
δημιουργείται από τις απολήξεις
των νόμων που χάθηκαν
οι διαδρομές, η κίνηση είναι μια μοίρα
πρώτη στιγμή της επαφής
άσχημο πρόσωπο 
μωρό
όταν χαθεί
στο γυψωμένο δέρμα

`

οι λόφοι περνάνε στην εθνική οδό
ήρεμοι
με χαμνώδη βλάστηση

τώρα γνωρίζω

μονόλογος
μεταφορά     μουρμούρισμα

δρώμενα εαυτού     λεπτή     προφυλαγμένη σκέψη

κάπως παρέσυρε
το παιδικό σου κλάμα

`

να μείνω απόμερα κάποιες στιγμές

συσσώρευση

τα κοκκαλάκια όχι

όχι τη σκόνη 
όχι ρωγμή

άποψη που απλώνεται

αυτή η μνήμη 
η τόσο περιγραφική 

στεγνή σιωπή

τα νύχια

`

στις μέρες το δέρμα
ανασυντίθεται
το τραγούδι όμως
είναι πάντα
μια εγκατάλειψη

λύσε τα χέρια
ιχνηλατώ

`

η άρνηση του πρωινού
αυτή η στοιχειώδης καθυστέρηση
ώστε ο ήλιος ν'ανέβει ψηλά

κατακράτηση

τα πράγματα θα βρεθούν
μη διακριτά
στα κουρασμένα κλειστά μονοπάτια

μα ποιόν πενθείς;

στα μνημεία 
χρόνια μετά
θυμάμαι τον άνεμο

νιώθεται στη φωνή
αγκάθι υγρό
ανεπαίσθητο