~

δεν θα κρύψουν το σημείο

η αποδοκιμασία του τρυφερού προσώπου

θα εκφράζεται

στις χρυσαλίδες του νερού

θα πορευτώ

βαθιά

σ' αυτή 

τη γνώση

~

επιφανειακά

είναι η ροή

μιας πραγματικότητας

για αυτόν που είναι

έξω απ' το σώμα

είναι χαρακτηριστική

η εικόνα

κελύφους

βαθιά

μέσα 

στα

μάτια

~

πλατάγισμα στα χείλη

η μορφική ακτή

ξορκίζει το πέρασμα

όλοι ευχόμαστε να λάμπει

να κρύβουμε το πρόσωπό μας

στα χέρια

να επανερχόμαστε

όσο οι ίσκιοι

η φωνή

~

η αίσθηση των σχηματων 

αναπαράγεται

τρόπος να βιώσω

τις μέρες

στην αχανή ροή μπορώ 

να απέχω

καθώς μεταφέρονται 

σχήματα μικρά

γωνίες έρημων σπιτιών

δοκάρια που εφάπτονται

και το ήρεμο βλέμμα

εκεί

στην εισδοχή

μακριά από ρου

και όψη

~

χρειάζομαι τη ροή της άμμου
δεν ήταν σώμα σου
οι άνθρωποι όταν πεθαίνουν
θυμούνται χέρια
μικρού παιδιού
ο δρόμος θα τρέξει
ίλιγγος
στέκει ακίνητος
ψυχρός

~

δεν ξέρω γιατί
η φωνή του μου φάνηκε γνώριμη
ούτε η απόσταση 
που καλύπτεται από αμήχανα γέλια
όλη η παιδικότητα 
σε μια αμήχανη κραυγή

κεχριμπάρια

πλησιάζει ο άνθρωπος
πλησιάζει
η δίνη υπνώνει
ήταν λιακάδα
απόκοσμη

~

στις άκρες του λόφου
στις άκρες της γιορτής
οι άνθρωποι φαίνονται χάρτινοι
πλησιάζει η άνοιξη
και τα χρώματα θα πάρουν την απόχρωση της βουλιμίας
τα σκιώδη σύννεφα 
θα ξεπροβάλλουν
ίσως ξεγελαστείς
όλοι θα κινούν τα χέρια

θα είσαι απέναντι
ό,τι μαραίνει
εντείνει

~

οι περισσότεροι κήποι θέλουν να χαθούν
που υπήρξαν κάποτε, ούτε
μια γυναίκα δίπλα μου αγαπά τις μιμόζες
πλατυγίζει
αναφέρει και δυσκολεύεται
κάποτε δείχνει
ν'αρθρώσει λόγο, να μιλήσει για την αγάπη της

λεπταίνουν τα λόγια
και οι επιθυμίες είναι φτιαγμένες να απλώνονται
φυλλιστικές σκιές

~

τις κυριακές ακούω τις μουσκές των άλλων

στρογγύλεμα

ένα μικρό παιδί πεισματικά χτυπά το χώμα
το βλέπω από τη μέση και πάνω
το κεφάλι του έχει αυτή την κανονική δόνηση

το βράδυ μου έδειξες ερπυστριοφόρα
μες τα πικρά νερά

ώρα πολλή σου μίλαγα
για τις βροχές στη δύση

`

στους μικρούς ήχους

το σώμα

επανέρχεται

ακίδες

είναι κλεισμένοι τόποι

στο όνειρό της 
η άμμος κυλά
ό,τι είναι εδώ 
είναι κενό
τα περιγράμματα καίγονται
πυρά της αυγής 

Τα σώματα απότομα, απρόσμενα φεύγουν. Τη στιγμή του ήλιου τους, η αμοιβάδα στρέφει. Κέρινος παλμός ,νερά μικρά.  Γεύσεις ροδακινιές γέμισαν την ψυχή μου. Το πένθος στα χέρια απλώθηκε· μόνο τα χέρια ξέρουν να πενθούν. Ένδειξη. Στα περιβόλια δρώμενα, κόσμος αποσταγμένος.

στις άλλες γραμμές τα πλοία καίγονται
οι δρόμοι στεγνοί
κάψε τα χέρια σου, δόμησε την αναπνοή σου
μα σε ποιόν μιλάς;
και αυτή η βροχή που πάει;
στο βάθος τα πλοία καίγονται
είναι βυθός και λάμπει τόσο η σιωπή
γνώρισες το χαμόγελό μου;

Περνώντας στην άλλη όχθη
ησυχάζει ο δρόμος, παράξενα κάπως. 
Σε νερό κυλάς ,ταξιδιώτη,
μα δεν αγγίζει τα χέρια σου
Η λιτανεία έσβησε ,
μαζί και το είδωλό σου

Λένε πως είναι χάρτης η ακτή. Και όμως τα βήματά σου εξακολουθούν, ξαφνιάζουν το χρώμα των βλεφάρων. Είτε στο βάλτο , είτε πιο δω, στην ήρεμη ρωγμή. Είναι φυλακισμένη η θάλασσα. Πάντα, όταν αιωρείται. 

αντίχειρες
μικροσκοπικά άπειρα κάστρα
στις όχθες της λίμνης
κρυμμένοι
στα φύλλα, στα δέντρα, στις αναπνοές

έχει αποστάσεις
στους βραχόκηπους
ανάμεσα στις πέτρες
μόνο με την ακοή
γίνονται ίσως αντιληπτές
το κελάρυσμα
τρέχει
εκκωφαντικό
γήινο
γλυκά προσοδοφόρο

βλέφαρο
αυτή η λίμνη
υγρή ακίνητη σοφή
κινείται αργά
μόνο 
στο όνειρο 
του σταλλακτίτη

τα μηνύματα
στις ραφές του κατόπτρου
βουλιάζουν ηδονικά
στη χλιαρή ανάσα σου
λανθάνουσα αστερόσκονη 
γύρω σου 
ακίνητη θα σταθεί