~

ως όνειρο

η θάλασσα αναθυμίαζε

και ήταν η πρώτη 

συνειδητοποίηση

πως ο χρόνος

ταξιδεύει 

κενός

στις παρυφές νυχιών

αργά το απόγευμα

πάντα

γιατί αυτό που κλάπηκε

κρύβει το πρόσωπο

παιδιού

~

η δίψα έχει τις δικές της ρωγμές
είδα το σώμα μου για λίγο
ήταν παράξενο
πριν την βάρκα, το κοριτσάκι χαμογέλασε
γυρνώντας το βλέμμα
το τραπεζάκι έχει κενή απόσταση
από την άμμο μέχρι τη θάλασσα

τα χέρια σκληραίνουν σκιές
η λέξη μένει
περαστικοί
θα φύγουν

~

είναι σημάδι ταξιδιού
το ρυθμικό χτύπημα των αισθήσεων σε ένα υπεραστικό λεωφορείο
η γλυκερή μυρωδιά που απλώνεται

ένας αρκεί

στη στάση, στην επαρχιακή πόλη, στον κόμβο με τις καφετέριες και τα αναψυκτήρια μιας άλλης εποχής, αυτός ο άνθρωπος είναι ανακουφισμένος
αυτό που έχασε, ποτέ δεν υπήρξε


αυτοί οι λόφοι
είναι τόσο ακίνητοι 
και η βλάστηση τόσο νεκρή

τα χέρια μου όπως 

μετακινούνται κλειστοί