~

Εκείνο το κομμάτι του εαυτού, που πάντα επικρατεί, ξαναγύρισε. Μοιάζει αποκαμωμένο. Η πνιγηρή ατμόσφαιρα - το έχω παρατηρήσει - αναπαράγεται. Η κούραση στο λαιμό, στο πέρασμα μόνο της μιας πλευράς, ποτέ της άλλης.

σκιά ή σκόνη

για λίγο 

πάλι

στο βάδισμα

της λίμνης

~

Έβλεπα τα πλάσματα. Με ενδιέφερε το κενό ανάμεσά τους. Αυτό, ως η διαυγής μορφή. Ο ιριδισμός τους άγρυπνος, πυκνό φτερό στη δίνη. Σταδιακά, τα μάτια επανερχόταν σε εκείνη την απόγνωση που σταθεροποιεί. Σπίτι ή απλωμένο αλεύρι, μια ετοιμασία που θα κατακλυστεί.

~

απλώνεται στα δάχτυλα

αυτά πρώτα γνωρίζουν

την απώλεια

που είναι νερό

του πατρικού προσώπου

~

 οι φωνές τους υπάρχουν

ως πέρασμα

τα χρώματα απλώνονται

με τυλίγει

υφή

σχεδόν ψηφίδα

η απορία 

μόνο αυτή

φέρνει τη θαλπωρή

λούσιμο του παιδιού

λεία γραμμή

τόσο κοντά

στο πλέγμα

~

Αφησα στο έδαφος το σημείο που είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου, όταν δημιούργησα την εικόνα και την παρουσία του.

είναι η ώρα της διάνοιξης

ένα πέρασμα

σε μικροσκοπικές αντλίες

ακόμα πιο εσωτερικά

πριν απ' τα μάτια

λίγο πιο μέσα 

απ' τη βροχή

 

~

μου παρουσίασε

ήταν κενή

αν κλείσω

θα μείνω αιώνιος

υδρόβιο πέρασμα

χωρίς το όνειρο

χωρίς

μομφή

~

δεν θα κρύψουν το σημείο

η αποδοκιμασία του τρυφερού προσώπου

θα εκφράζεται

στις χρυσαλίδες του νερού

θα πορευτώ

βαθιά

σ' αυτή 

τη γνώση

~

συνηθίζαμε να μιλάμε

πριν τη κενή βροχή

και κάθε λέξη

ήταν προιόν

της άγνοιας

γι' αυτό εκφερόταν

γι' αυτό αντηχούσε 

στο δέρμα

αυτού που υπέφερε

τα σημεία των τοίχων

εξακολουθούν 

να μαζεύονται

πάντα είναι καλοκαίρι

στην αποπνικτική

ροή

~

ο φόβος

θα εκληφθεί

ως έλλειψη αγάπης

πάνω σε δέρμα

που θέλει να αφεθεί

τα λόγια 

μόνο κακό 

θα φέρουν

έρχονται από μια όψη

της βροχής

βίας

στοιχείο

γνώση

~

Μελετούσε τα χέρια. Το ίζημα διαμορφώνεται παίρνοντας το σχήμα αναπνοής. Θα θυμάμαι την τοποθέτηση των ανθρώπων. Κυκλικοί. Είπαν πως είμαστε υπνωτισμένοι. Η συνειδητοποίηση δείχνει τις σκιές, αυτές που πάλλονται μέσα απ' τον κανιβαλισμό.

θα αποφύγουμε

και θα αποφύγουμε

ξανά

ό,τι μαντεύει

πάνω 

στο 

πρόσωπό

σου

~

επιφανειακά

είναι η ροή

μιας πραγματικότητας

για αυτόν που είναι

έξω απ' το σώμα

είναι χαρακτηριστική

η εικόνα

κελύφους

βαθιά

μέσα 

στα

μάτια

~

έρχεται

από ένα βαθύτερο πλαίσιο

μη προσδιορίσιμο

συνθλίβει 

ξανά ρωγμές

και επιχωματώνει

το χέρι επαναλαμβάνει

και τώρα καταλαβαίνω

πως αυτή είναι η λειτουργία του

να επισημαίνει

την επανάληψη

στα τρυφερά

αγγεία

~

ένα σχήμα μπορεί

να φαίνεται διαφορετικό

όταν κείται

έξω από τη λειτουργία του

απομακρύνει

αίμα

νερό

σε χέρια

~

στα σημεία 

που αναζήτησα

τη γύρη των αγγείων

φυτρώνουν 

φωνές

θέλουν να ζήσουν

η άνοιξη

βυθισμένη στη σκόνη της

με δείχνει 

ευάλωτο

από παλιά 

χαμένο

~

μου έδειξαν

χωρίς να αναγνωρίζω

κάποια στιγμή

χωρίς το όνειρο

θα προχωρησω

τα νερά θα τραβηχθούν

και η φωνή θα ουρλιάξει

ίσκιοι λαμπεροί

πάνω από

φώτα

~

η απώθηση 

από το πλαίσιο του τόπου

πραγματοποιήθηκε

από αυτούς που δεν γνωριζαν

πως απωθούν

σταδιακά

με την αναπνοή 

το βλέμμα

~

η κόπωση φανερωνόταν

ως πλέγμα

αναγνώριζα τις φωνές τους

μόνο ως σύνολο

και οι κυριευμένες αισθήσεις

πριν δεν υπήρχαν

τα μικροσκοπικά νήματα

- είναι αρκετά -

στέκουν δώρο παιδιού

στο μέτρημα 

του χρόνου

¬

η τακτοποίηση των πετρών

δημιουργεί την ευχαρίστηση

σώματα αναπαύονται

αναζητώντας

η σκέψη τρέχει

στη μορφή

προηγούμενοι

πως πάλλονται τα δάχτυλα

κρουστά

πάνω στην όψη

~

αυτή τη σκοτεινιά

που μόνο τα χέρια βρίσκουν

όσοι γνωρίζουμε 

βαθιά

πως οι φωνές 

θα μείνουν

~

ως όνειρο

η θάλασσα αναθυμίαζε

και ήταν η πρώτη 

συνειδητοποίηση

πως ο χρόνος

ταξιδεύει 

κενός

στις παρυφές νυχιών

αργά το απόγευμα

πάντα

γιατί αυτό που κλάπηκε

κρύβει το πρόσωπο

παιδιού