Παρασκευή, 9 Δεκεμβρίου 2016

~

Επανάκαμψη, μονοσέλιδη αμυχή σαν κήτος, όλα συμμορφωνόμενα στη ρίζα της ματαίωσης. Στη δίνη των νερών και των απότοκων στεριών τα γελια και οι άνθρωποι έφυγαν. Ξεφτισμένοι γονείς σείονται στις εκδορές των δέντρων. 

τα σπήλαια
τα σπήλαια

και όμως δεν προσπαθεί

Πέμπτη, 3 Νοεμβρίου 2016

~

στην πολυποίκιλη αυλή
κάτι θα στάξει
θα φύγω και εγώ μετά
και θα ακούσω το τέχνασμα
σταδιακά θα το εφαρμόσω 
σττη μνήμη 
και στην έλλειψη των χεριών
αυτή η απουσία
ίσως 
να περιθάλπει

 

Σάββατο, 2 Ιουλίου 2016

~

για το ψυχρό δωμάτιο, το κενό, το φλέγον
αυτό που δεν αφήνει 
ν' ακουμπήσει το γνώριμο
σκιά
πέπλο που είναι
πέπλο που φέρει
την ανάσα
οι πόνοι στη βουβωνική χώρα
είναι κενοί

άκριτος
παραδομένος



Κυριακή, 27 Μαρτίου 2016

~

τα λόγια των ψαράδων 
έρχονται μέσα από μια στοά
οι σκιερές αναμνήσεις 
ακροβατούν σ'αυτό που μένει στο δέρμα
μια άχνα
ένα δεμένο ξόρκι
επιδιώκει
ίδια 
φωνή


Κυριακή, 20 Μαρτίου 2016

~

δεν ξέρω γιατί
η φωνή του μου φάνηκε γνώριμη
ούτε η απόσταση 
που καλύπτεται από αμήχανα γέλια
όλη η παιδικότητα 
σε μια αμήχανη κραυγή

κεχριμπάρια

πλησιάζει ο άνθρωπος
πλησιάζει
η δίνη υπνώνει
ήταν λιακάδα
απόκοσμη


Κυριακή, 7 Φεβρουαρίου 2016

~

στις άκρες του λόφου
στις άκρες της γιορτής
οι άνθρωποι φαίνονται χάρτινοι
πλησιάζει η άνοιξη
και τα χρώματα θα πάρουν την απόχρωση της βουλιμίας
τα σκιώδη σύννεφα 
θα ξεπροβάλλουν
ίσως ξεγελαστείς
όλοι θα κινούν τα χέρια

θα είσαι απέναντι
ό,τι μαραίνει
εντείνει


Παρασκευή, 22 Ιανουαρίου 2016

~

μπορώ να περιμένω
είδα ένα λουλούδι κατασκότεινο
να μπαίνει στην αυγή
ο κόσμος αυτός δεν είναι για ανθρώπους
δεν έχει ρωγμή
ούτε τον χρόνο
ν'αφήνει την ανεπαίσθητη αλλαγή
στις φωνές των οικείων

κενή είναι η όψη σου
το βουητό θυμήσου
γνώρσες ήπιες κραυγές
υγρές κλωστές
να σβήνουν